Field

You know what? I think of you too much. Maybe too much that it’s not healthy. Too many f-ckin’ thoughts that it occupies me all the time– all day, all night, all evening, all morning. Everytime, actually. And I’m getting concerned.

I don’t even talk to you now, i don’t even know how to approach you. I’ve been that way since God knows when. I don’t even know why I’m like this. To hell with English!

Alam mo ang laki ng problema ko sayo. Bat ko nga ba to sinasabi? hindi mo naman mababasa. Kung nabasa mo to at concerned ka iemail mo na lang ako.

Alam mo iniisip ko minsan gusto ko na lang magpakamatay. Para kasing wala nang kapag-a-pag-asa lahat ng ginagawa ko. Di ko rin alam kung bakit. Tangina.

Isang taon na to. Isang taon at mahigit na.

 Di mo alam?

Pano mo kaya nalaman? Buwisit talaga. Pati ba naman pagbblog ko naaapektuhan mo na.

 Alam mo, hindi ko rin alam.

Kanina umiyak ka. Nung nakita kong namumula ang mata mo mo gustong gusto ko nang lumapit at icomfort ka. Pero lalo lang akong nalungkot kasi hindi ko magawa. Parang nakapako lang ang paa ko sa lupa. Buwisit talaga, alam mo andami kong gustong sabihin sayo nun tulad ng: “Tara uwi na tayo, kung gusto mo” or “wag ka nang umiyak, andito naman kami eh” or “wag ka nang umiyak, mas maganda ka pag nakatawa” or kung ano man maisip ko.

Namimiss ko na rin yung pag-uusap natin. Ilang buwan na ba tayong hindi nagusap? Antagal na, parang di na tayo magkakilala. Alam mo tuwing nagtatagpo yung mata natin hindi ko mabasa mga mata mo, pero masarap magimagine nang kung ano anong ideal na sitwasyon.

Di ba? masarap mangarap. Hindi ko talaga alam kung ano gagawin ko sayo.

Tangina talaga.

 Pano ba “magstart” over?